29 พย.54 หมูต้ม กับข้าวมื้อ(ทุกเย็น) ของหายที่อัญชณาแมนชั่น

แทบจะทุกเย็น กับข้าวสุดท้าย หลังจากผัดผัก แกงจืดเสร็จแล้ว ก็จะใส่น้ำในกระทะ ใส่หมูสันนอก ม๊าจะหั่นหนาประมาณ 1 นิ้ว น้ำพอท่วมชิ้นหมู 2 ชิ้น..ไฟอ่อน ปิดฝา แล้วต้มไปเรื่อย จนน้ำเกือบแห้ง..เอาขึ้นมาหั่น แรก ๆ หั่น สี่เหลี่ยมเต๋า หมดไว..เลยหั่นขวางชิ้นบาง ๆ เรียงตะแคง ซ้อนกันไป..หั่นเสร็จ เอาปังตอช้อนใส่ชาม ตักน้ำในกระทะราด (น้ำต้มหมูหวานมาก)...บางทีก็ไหม้ หอมไปอีกแบบหนึ่ง
*
ตอนแรกเหยาะซีอิ๊วขาว เด็กสมบูรณ์ (โรงงานอยู่อมตะนคร ระยองซิตี้) ตอนหลังทำพริกน้ำปลา (พริกขี้หนูสวน ซอยละเอียดยิบ ใส่น้ำปลา บีบมะนาว เผ็ดเค็มเปรี้ยว..ไม่ใส่น้ำตาล) แซ่บกว่า...ไอป๊อปเอากระเทียมมาหั่นใส่..ตอนหลังเลยต้องซอยกระเทียมลงไปด้วย...เป็น "พริกน้ำปลากระเทียม" (สมัยนั้นมีแต่กระเทียมกลีบเล็ก แกะเปลือกก่อนซอย)
*
เราจะเป็นคนเอาเสื้อผ้าใส่ผ้าขาวผืนใหญ่ ผูกมัด 2 ครั้ง ก่อนส่งซัก..
หลังจากซักรีดเสร็จแล้ว ป้าเขาเอามาส่ง..เราก็จะแก้มัดออก เอาเสื้อผ้าของป๊า ของเรา ของป้อม ใส่ตามชั้นตู้ของทุกคนเสร็จเรียบร้อย
*
สมัยก่อนขโมยชุดนอนของใครก็ไม่รู้มาใส่..ติดมากับห่อผ้า..เขามาทวงก็ปฏิเสธ...เลวมาก
สงสัยสมัยเด็ก ๆ ขโมยของชาวบ้านไว้เยอะ..ตอนแก่ สมบัติ มรดก ก็ไม่มีเหลือให้ทำทุน..เครื่องมือทำมาหากินก็โดนขโมย..หมดไปหลายพัน
*
จริง ๆ เรื่องพวกนี้ ก็ลืมไปแล้ว ไม่เคยใส่ใจ ไม่เคยจำ...แต่พอแก่เหลือแต่ตัว เลยมานั่งคิด เห็นภาพก่อนตายสักวันหนึ่ง
*
ของหายที่ "อัญชณาแมนชั่น" (เพิ่มเติม)
*
ไม้เซ็ตของ PINN 5 mm. 1 อัน ชุดละ 5 อัน เหลือ 4 อัน / ไหม Bamboo 2 กลุ่ม 99 บาท /  เศษไหม Mohair ขนแกะอย่างดี อุ่นไม่คัน กะจะเอามาถักผ้าพันคอผืนเล็ก ๆ /
*
หลายวันก่อนไม่รู้ทำไม้นิตวงกลม 4 mm. 60 ซม. หล่นหายที่ไหน..จำได้ว่าเก็บใส่ถังกลับมาแล้วแน่นอน หล่นกลางทางแหงเลย..
*

27 พย.54 กูส่งพวกมึงไปสบายกันหมดแล้ว

เดี๋ยวพวกมึงจะว่ากู "ทวงบุญคุญ" อีก ..กูไม่มีบุญไม่มีคุณอะไรให้พวกมึงหรอก ส่งพวกมึงไปสบายกันหมดแล้ว..ไม่ต้องทำงานก็มีกินมีใช้ไปตลอดชีวิตจนถึงลูกหลาน..ส่วนกูก็ล่องลอย ร่อนเร่ ไปตามบุญตามกรรม..กูรู้แล้วว่านั่งสองแถวข้ามสะพานแม่น้ำบางปะกง ค่ารถแค่ 10 บาทเอง..พวกมึงไม่ต้องไปรอเก็บศพกูหรอก..สิ้นเดือนจะโอนเงินหรือไม่ ก็มีค่าเท่ากัน..กูมันก็แค่ขอทานให้แม่มึงมานั่งด่า 40 กว่าแล้วยังต้องเลี้ยง...กูก็ถือเสียว่าอาศัยท้องแม่มึงมาเกิด ช่วยทำงานบ้าน ช่วยซื้อของไปตลาด แลกข้าวแลกน้ำ แลกเรียนหนังสือ..ชีวิตก็มีเท่านี้ อยู่ไปแค่วันวัน..ก็คงอีกไม่กี่วันหรอก ค่าเช่าบ้านอาจจะหนีไม่จ่าย..ไปตายเอาจะได้จบเรื่องจบราวกันไป...แค่ไม่รู้ว่าวันไหนเท่านั้นเอง...
*
ขอให้พวกมึงมีความสุข..
*

23 พย.54 ใจร้อน

อีกครั้ง..นั่งซ้อนท้ายรถมอ'ไซค์ มึงกลับบ้านดินแดง..ติดไฟแดง
 รถเก๋งคันหลังบีบแตรไล่..หันตะโกนด่าเขา "บีบหาพ่อมึงเหรอ" ไฟเขียวแล้ว
เขาขับรถไล่หลัง เปิดกระจก แน่นอน ด่ามาก่อน แต่คงไม่ถึงกับจอดจะลงมาตื๊บมึง..กูทำไงล่ะ..ก็ได้แต่ตบไหล่ติ..ก้มหน้าทำท่าขอโทษเขา..ถ้ามึงยังเป็นคนใจร้อนอย่างนี้..แม่มึงเขาจะเป็นห่วงมึงมาก..
*
ส่วนลูกชายคนโต คุณป๊อป เขาก็คงห่วงเรื่อง รายได้ไม่พอเลี้ยงลูก 3 เมีย 1 (แต่ตอนนี้คงไม่ห่วงแล้วมั้ง..สมบัติ มรดกเพียบ)
*

20 พย.54...มีแต่คำถาม ไม่มีคำตอบ

จะนั่งรถไปกระโดดน้ำตาย ยังไม่มีค่ารถเลย..เซ็งโว้ย..จะตายยังไง เงินก็ไม่มีซื้อ Vixol
*
ป้อม มึงจำได้มั้ย เมื่อเกือบ 20 ปีก่อน..เอากระดาษไปปิดหน้าประตูบ้าน เขียนด่าลูกน้องคุณศักดิ์ 68/17 กูได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย ของพวกผู้ชาย..เรียกคนมา จำมารุมยำตีน กระทืบมึง ..กูได้ยิน ต้องรีบเดินลงไปเอากระดาษออก..เคาะประตูเรียกมึงออกมา..บอกว่า "ถ้ามึงเป็นอะไรไป แม่มึงจะต้องหาเงินพามึงเข้าโรงพยาบาล" ฯลฯ..มึงคงจะไม่ได้หรอก
*
บอกแม่มึงด้วยว่า "กูช่วยชีวิตลูกชายคนเล็กเขาไว้" ไม่งั้นมึงไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มเรียบร้อยแล้ว (เดี๋ยวจะว่าทวงบุญคุณอีก)
บอกพี่ชายมึงด้วยว่า "คุณศักดิ์ เพื่อนบ้านที่แสนดีของมัน..ลูกน้องเขาจะกระทืบน้องชายมัน" (ยังไงก็ยังเป็นคนดีอยู่ดีแหละ)
*
ทำไมกูต้องมาเขียนอะไรทุเรศ ทุเรศ อย่างนี้ด้วยวะ..
*
ชีวิตกูไม่มีอะไรดีเลยเหรอ ทำให้พวกมึงมาครึ่งค่อนชีวิต ยังถูกแม่มึงด่าแล้วด่าอีก
*
ทุกวัน ไม่เว้นเสาร์อาทิตย์..ถ้าเป็นวันธรรมดา เลิกเรียน กลับบ้าน ดูทีวีสักพัก ต้องทำกับข้าว หุงข้าว ทำกับข้าวเสร็จแล้ว เติมถ่าน เติมน้ำใส่กาใบใหญ่ ต้มน้ำเดือด พอเย็น..กรอกใส่ขวดเฮลส์ บลูบอย ทุกขวด เข้าตู้เย็น..ถ้าขวดสกปรกมาก มีคราบเหลืองก้วนขวด ม้าจะให้เอาเกลือแกง เม็ดใหญ่ ใส่ขวด ใส่น้ำเล็กน้อย ..ลงไปล้างก้นขวด
*
อาการวันนี้ รู้สึกแย่มาก ร้องไห้จนตาบวม มีแต่คำถาม แต่ไม่มีคำตอบ "ทำไมพวกมึงถึงทำกับกูอย่างนี้"
*
กูก็เดี้ยงจนไม่รู้จะเดี้ยงยังไงแล้ว
*
ไอ้ป๊อป เป็นเจ้าบ้านในทะเบียนบ้าน ดินแดง..นี่ก็ไม่รู้ว่าคุณนายแม่วิภา โอนให้มันหรือยัง
*
ทำไมชีวิตกูถึงเป็นอย่างนี้ ไม่อยากอยู่ก็ไม่ได้ อยากตายก็ยังไม่มีค่ารถไปตายเลย ทุเรศ บัดซบ
*
แต่พวกมึง นอนห้องแอร์ มีมรดก ทรัพย์สิน บ้าน ที่ดิน ค่าเช่า กินกันทั้งชีวิต ถึงลูกถึงหลานก็ยังไม่หมดเลย
*
ทำไมกูถึงเป็นได้แค่หมาขี้เรื้อน หมาจนตรอก หมาข้างถนน.. หมามันยังรักลูกมันเลย..กูทำให้ถึงขนาดนี้..กูไม่ใช่แม่มึง...
*
อาการ ตาบวม ..อยู่ดี ๆ ปากบนข้างซ้าย ก็เจ่อ บวม
*
กูจะตายยังไงดี...
*
ไอ้บัดซบเอ๊ย
*

20 พย.54

ไปหาป๊าครั้งสุดท้าย เห็นต้นมะกรูดต้นเล็ก ๆ ขึ้นที่ขอบปูน เมื่อก่อนเป็นขอบริมบ่อน้ำ ที่เราเอาเมล็ดจากลูกมะกรูด ซื้อที่ตลาดมีนบุรี ไปโรย กลบ ๆ
*
ตอนนี่เทปูนไปแล้ว คงไม่เหลือ
*
พวกมึงเอาแม่มึงไปอยู่ด้วยให้สบาย ซื้อต้นมะกรูดมาปลูกไว้หลายต้นหน่อย 2-3 ปี จะได้มีลูกให้แม่มึงเขาไว้สระผม เหมือนสมัยก่อนโน้น..เผื่อมีใบมะกรูด ให้ชาวบ้านเขาเด็ดไปทำกับข้าว ต้มยำ ทำแกง
*
พวกมึง 2คนพี่น้อง หัดรู้จักให้คนอื่นซะบ้างนะ ..
*
ที่ Lotus มีสบู่ Asepso ขาย ซื้อให้แม่พวกมึงใช้ด้วย สระผม
*
นอกจากจะด่า "ไอ้เหี้ย ไอ้สัตว์ ไอ้กวนตีน" แล้ว ไอ้คุณสุชาติ สุพรรณโกมุท มีอะไรคิดดี มีอะไรพูดดี มีอะไรทำดีกว่านี้มั้ย...
*
สุเทพ สุพรรณโกมุท แม่มึงบอกจะให้มึงเขียนด่ากูมั่ง..เขียนรึยัง..มีอะไรให้เขียนมั้ย..
*
มาแข่งกันเขียนอะไรดีๆ เอามั้ย..ไม่เอาหรอก..พวกมึงเอาแต่สมบัติ มรดก..ใช่รึเปล่า
*

นึกขึ้นได้ (ไม่ได้ทวงบุญคุณ)

สมัยก่อน ทุกคืนจะเอาผ้ากันเปื้อนของม๊าไปซักด้วยผงซักฟอก จนหมดกลิ่นน้ำมัน สะอาดเลี่ยมเร้เรไร..
แล้วก็ตาก รุ่งขึ้นแห้ง ม๊าก็ใช้ได้เลย...ไอ้คนที่ได้มรดกไป 2 คน มันเคยทำมั่งมั้ยเนี่ย..
*

ภาพงานศพป๊า "ธรรมพล สุพรรณโกมุท" มรดกชิ้นนี้ไม่มีใครอยากกได้

FACEBOOK
user name : kwongpipat2@gmail.com
password : tammapon